مزایای سنگ برای کفپوش آپارتمان
سنگ یکی از مصالحی است که بسیار مقاوم و با دوام است. اگر کف خانه تان را با سنگ پوشانده باشید، می توانید انتظار داشته باشید که آن برای سال ها برای شما با همان درخشندگی اولیه کار کند.
سنگ با توجه به ساختار محکم و سخت خود، به خوبی در برابر خراشیدگی مقاومت می کند. این به معنای کاهش نیاز به تعمیرات و تعویض مکرر کفپوش است.
کفپوش سنگ به آپارتمان شما یک طراحی شیک و مدرن می بخشد و ارزش افزوده به ملک شما اضافه می کند. تنوع سنگ نیز بسیار بالاست و اکثر طرح های آن بسیار شیک است.
سنگ به عنوان یک سطح سرد، می تواند در فصل های گرم تابستان به خنکی کمک کند و در فصل های سرد زمستان، سیستم گرمایشی کارآمدتری فراهم کند.
توجه: استفاده از سنگ تنها یک بدی دارد و آن هزینه بالای سنگ است. هم هزینه نصب آن و هم هزینه خرید خود سنگ. استفاده از سنگ اصلا اقتصادی نیست و بسیار هزینه بر است.
مزایای سرامیک برای کفپوش آپارتمان
سرامیک نسبت به سنگ، به عنوان یک گزینه اقتصادی تر شناخته می شود. نصب و خرید سرامیک با هزینه کمتری انجام می شود.
سرامیک به دلیل سطح صاف و غیرمتخلخل، به راحتی تمیز می شود و گردگیری آن راحت تر است.
سرامیک در انواع مختلفی از طرح ها و رنگ ها در دسترس است، که به شما امکان می دهد تا به آسانی آن را با دکوراسیون داخلی آپارتمانتان هماهنگ کنید.
معایب سرامیک برای کفپوش آپارتمان
سرامیک ممکن است به راحتی شکسته شود و در صورت برخورد جسم سنگین به آن، ممکن است آسیب ببیند.
سرامیک نسبت به سنگ از زیبایی ظاهری کمتری برخوردار است و در ساختمان های معمولی بیشتر از سرامیک استفاده می کنند.
تصمیم گیری بین انتخاب سنگ و سرامیک به میزان استفاده شما از کفپوش، سلیقه شخصی و بودجه مالی شما بستگی دارد. اگر به دنبال کفپوشی هستید که طول عمر بالا و مقاومت در برابر خراشیدگی داشته باشد، سنگ گزینه خوبی خواهد بود. اما اگر بودجه محدودی دارید و به دنبال یک گزینه اقتصادی تر و طراحی متنوع هستید، سرامیک نیز گزینه ای مناسب است. سرامیک معمولاً به سرعت خراب نمی شود، اما حساسیت به شکستگی دارد و با رعایت یک سری موارد عمر بالایی خواهد داشت.
اگر لازم باشد سطح یک دیوار بتن ریزی شود و شرایط طوری باشد که بستن قالب ممکن نباشد باید از بتن شاتکریت استفاده کرد. بتن شاتکریت نوعی از بتن است که با فشار بالای هوا به سطوح پرتاب می شود و به دلیل چسبندگی بالا به راحتی به سطوح عمودی مثل دیوار می چسبد.
حداکثر قطر سنگدانه های موجود در بتن شاتکریت یک سانتی متر است و بزرگتر از آن در بتن شاتکریت وجود ندارد و نسبت آب به سیمان در آن پایین است. برای بتن ریزی شاتکریت باید از اپراتور با تجربه استفاده کرد چون کار بسیار پیچیده ای است.
اگر بتنی در جایی دچار مشکل شده باشد و یا پیش بینی کنیم که در آینده دچار مشکل می شود باید از این بتن استفاده شود تا مشکلات احتمالی آینده را از بین ببرد. اگر تراکم آرماتور در جایی زیاد باشد استفاده از این روش توصیه نمی شود.
گیرش نهایی در بتن شاتکرین 12 دقیقه است یعنی بعد از 12 دقیقه به حالت سفت در می آید. به بتن شاتکریت می توان افزودنی هایی اضافه کرد که گیرش آن سریعتر شود و زودتر به گیرش نهایی برسد. از انواع این افزودنی ها می توان به کربنات ها و هیدروکسیدهای قلیایی، سدیم و پتاسیم آلومینات، پودر و مایع های غیر قلیایی اشاره کرد.
برای مثال یک افزودنی به نام فوم سیلیکا برای بالا رفتن میزان چسبندگی و مقاومت در برابر آب شستگی در بتن شاتکریت استفاده می شود و مزایای بسیار خوبی برای بتن دارد. از این ماده برای دیواره های معادن و تونل ها استفاده می شود.
جوش فورجینگ چیست ؟
جوش فورجینگ یک روش اتصال میلگرد است که دو میلگرد را به صورت سر به سر به یکدیگر وصل می کند. این روش در گذشته طرفداران زیادی داشت و در برخی مناطق دنیا مورد استفاده قرار می گرفت. اما بعد از انجام تست ها و آزمایش ها مشخص شد قابلیت بالایی برای این نوع از اتصال نمی توان قائل بود و باید به دنبال یک روش دیگر بود.
اصول کلی کار در این روش بر مبنای حرارت دهی است و از الکترود برای جوشکاری در این روش استفاده نمی شود و در واقع از هیچ چیزی برای جوشکاری استفاده نمی شود و فقط حرارت باعث اتصال است. وقتی به یک ماده فلزی حرارت داده شود این ماده بعد از رسیدن به دمای ذوب به حالت مایع در می آید و به عنوان سیال شناخته می شود. اما قبل از رسیدن به حالت مایع، یک حالت نرم شدگی به خود می گیرد که این دقیقا دمای مورد نظر ماست.
در این روش ابتدا دو سر دو میلگرد را توسط یک دستگاهی حرارت دهی می کنند و بعد از اینکه دو میلگرد نزدیک به ذوب شدن بودند، آنها را با فشار به یکدیگر نزدیک می کنند. در این حالت یک پیوند مولکولی بین دو میلگرد صورت می گیرد که با سرد شدن و هم دما شدن با محیط دو میلگرد به همدیگر وصل می شوند.
روشی کلی کار به همین سادگی که گفتیم است ولی باید بدانید که این کار در اجرا راحت نیست. در واقع ما هیچ وسیله اندازه گیری برای دمای میلگردها نداریم و به صورت حدسی، وقتی دو میلگرد به حالت ذوب شدگی در می آیند دیگر حرارت دهی را قطع می کنیم. همین موضوع می تواند در کیفیت اتصال بسیار مهم باشد و تاثیر اساسی در کیفیت آن داشته باشد.
بعد از مرحله حرارت دهی باید دو میلگرد را به همدیگر فشار دهیم. میزان این فشار نیز مشخص نیست. یعنی ممکن است میزان فشار وارده با میزان فشار استاندارد متفاوت باشد و این در نتیجه کار بسیار تفاوت ایجاد می کند.
از طرفی این پیوند باید در هوای معمولی به حال خود رها شود تا بعد از یک مدت زمانی پیوند ایجاد شود. حال اگر هوا سردتر و یا گرمتر و یا حتی مرطوب تر از حد استاندارد باشد باز هم در کیفیت پیوند اتصالی متفاوت خواهد بود.
البته این روش در گذشته که تکنولوژی به اندازه کافی پیشرفت نکرده بود روش خوبی به حساب می آمد ولی امروزه با توجه به کیفیتی که از این اتصال شاهد هستیم دیگر کمتر از آن استفاده می شود.
تکنولوزی روز دنیا در استفاده از کوپلر و اتصال مکانیکی استوار است و شرکتهای ساختمانی بزرگ دنیا به کیفیت اتصال مکانیکی با کوپلر پی برده اند و از آن بهره می جویند. در عین حال به علت گستردگی انواع کوپلر و کارایی آن در جاهای مختلف سازه، محبوبیت این اتصال به طور روزافزون در حال گسترش است.
جوش فورجینگ به شدت به اپراتور اجرای کار وابسته است و ممکن است یک اپراتور در دو روز متفاوت، دو پیوند متفاوت بین دو میلگرد ایجاد کند که کیفیت جوش آنها با یکدیگر بسیار متفاوت باشد.
در ادامه می توانید تصویر یک اتصال میلگرد با جوش فورجینگ را ملاحظه کنید.
